Հոգեւոր
Հրապարակված է: 09/04/2026
Կիրակի, Սեպտեմբերի 6, 2026
Պողոս առաքյալի այս խոսքերը մեզ հիշեցնում են քրիստոնեական կյանքի ամենամեծ արժանապատվություններից մեկը․ մենք պարզապես այս աշխարհի բնակիչները չենք, այլ Սուրբ Հոգու տաճարներն ենք։ Աստված կամեցել է բնակվել ոչ միայն ձեռագործ տաճարներում, այլև յուրաքանչյուր հավատացյալի սրտում։ Որքան մեծ պատիվ և միևնույն ժամանակ որքան մեծ պատասխանատվություն է սա։
Հաճախ մենք մեծ ուշադրություն ենք դարձնում մեր եկեղեցիներին՝ մաքրում ենք դրանք, խնամում և գեղեցկացնում։ Եվ դա ճիշտ է, որովհետև եկեղեցին Աստծո տունն է։ Սակայն առաքյալը մեզ հիշեցնում է, որ Աստված մեզանից յուրաքանչյուրին ևս տաճար է դարձրել։ Եթե այս ճշմարտությունը միշտ հիշենք, մեր վերաբերմունքը մեր կյանքի, մեր խոսքերի, մեր մտածումների և մեր գործերի հանդեպ բոլորովին այլ կլինի։
Այսօր աշխարհը մարդու մարմինը հաճախ դիտում է որպես հաճույքի, շահի կամ ինքնահաստատման միջոց։ Մարդուն գնահատում են արտաքին տեսքով, ուժով կամ հաջողություններով։ Սակայն Աստծո խոսքը մեզ այլ բան է սովորեցնում։ Մեր մարմինը Աստծո պարգևն է, և այն կոչված է ծառայելու բարուն, սրբությանը և սիրուն։ Այդ պատճառով քրիստոնյան հոգ է տանում ոչ միայն իր հոգու, այլև իր ամբողջ կյանքի մասին, որովհետև ամեն ինչ պատկանում է Աստծուն։ Պողոս առաքյալը նաև ասում է. «Դուք ձեր տերը չեք, քանզի մեծ գնով գնվեցիք»։ Այդ գինը Քրիստոսի խաչն էր, Նրա թափած սուրբ արյունը և Նրա փրկարար զոհաբերությունը։ Երբ հիշում ենք, թե ինչ գնով ենք փրկագնվել, հասկանում ենք, որ մեր կյանքն այլևս միայն մեզ չի պատկանում․ այն պատկանում է Նրան, Ով Իր սերը մինչև վերջ ցույց տվեց մեզ համար։
Աստծուն փառավորելը միայն աղոթքի կամ եկեղեցի գալու մեջ չէ։ Մենք փառավորում ենք Նրան, երբ մաքուր ենք պահում մեր սիրտը, երբ մեր շուրթերը խոսում են ճշմարտություն, երբ մեր ձեռքերը գործում են ողորմություն, և երբ մեր կյանքը դառնում է սիրո ու սրբության վկայություն։ Այդ ժամանակ մեր ամբողջ էությունն իսկապես դառնում է Սուրբ Հոգու բնակարան։ Եկեք ամեն օր հիշենք, թե ում ենք պատկանում, մեր մարմինները, մեր հոգիները և մեր ամբողջ կյանքը թող լինեն արժանի բնակարան Սուրբ Հոգու համար և թող որ մարդիկ, նայելով մեր կյանքին, տեսնեն ոչ թե մեզ, այլ Աստծո լույսը, որը բնակվում է մեր մեջ։
ՄԻՔԱՅԵԼ սարկավագ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ
